Untitled Document
 
 
 
 
• เรื่องของปริม 1 •

ปริมลูกรักเดือนนี้ก็เดือนเมษาแล้วนะเนื่องจากเป็นเดือนเกิดของปริมแม่ขอเขียนเล่าเรื่องราวของหนูช่วงตอนเกิดนะ จะได้เก็บไว้อ่านตอนโตนะลูก
 
กลางปี 2001 แม่ปวดท้องกับปวดหลังมาก มีอาการผิดปกติ เลยไปตรวจ  ปรากฏว่า แม่กำลังจะมีหนู ตอนนั้นหนูมีอายุได้ 8 wks คุณหมออนงค์ ที่ รพ บำรุงราษฎร์ คือคุณหมอที่แม่เลือกที่จะให้ดูแลเราสองคนระหว่างที่หนูยังอยู่ในท้องแม่ ซึ่งแม่ก็คิดไม่ผิด คุณหมอดูแลเราสองคนเป็นอย่างดี รวมถึงให้เบอร์มือถือเพื่อที่จะติดต่อคุณหมอได้ทุกเวลา และคุณหมอก็ไม่ผิดหวัง แม่ก็โทรหาคุณหมอบ่อยมาก ซึ่งส่วนใหญ่ก็โทรกลางคืนด้วยคุณหมอก็รีบมาทุกครั้ง ไม่รู้เป็นอะไร ชอบมีปัญหาตอนกลางคืน
 
แม่ไปตรวจครรภ์สมำเสมอตามนัดทุกครั้ง ทานยาบำรุงไม่เคยขาด แล้วคุณหมอนัดแม่ไปทำ Triple test ซึ่งเป็นการตรวจคัดกรองความผิดปกติของโครโมโซม อันนี้คุณหมออธิบายว่า คุณหมอให้คุณไข้ของคุณหมอทุกคนตรวจคัดกรองอันนี้เพื่อความสบายใจ แม่ก็ไปตรวจ ไม่ว่าคุณหมอให้ทำอะไร แนะนำอะไร แม่ก็ทำหมดแหละลูก
 
ผลการตรวจ คุณหมอบอกว่า ปกติดี ไม่มีอะไรที่น่ากังวล หมอใช้คำว่า 99% เลยเพราะอายุแม่ยังน้อย ซึ่งมันเป็นผลดีกับแม่มาก เพราะทำให้แม่ไม่เครียดและอารมณ์ดีตลอด ถ้าตอนนั้นคุณหมอบอกว่าผลไม่ดี แม่คงเครียดน่าดู
 
และแล้วการนอนโรงพยาบาลครั้งแรกในชีวิตของแม่ก็เกิดขึ้น แม่ท้องเสียจ๊ะลูก วันที่แม่ไป Admit คุณหมอไม่อยู่ แต่คุณหมอที่แม่ไปหาวันนั้นโทรคุยกับคุณหมอแล้ว บอกว่า นอนให้น้ำเกลือซักวันแล้วกัน เพราะท้องเสียมาก สำหรับแม่มันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ถ้าถ่ายมากๆ อาจทำให้เสียหนูไปก็ได้
 
ตอนเช้าคุณหมออนงค์มาเยี่ยมแม่แต่เช้า และตรวจเจอว่า แม่มีอาการมดลูกแข็งตัวบ่อย ซึ่งไม่ค่อยดี เพราะตอนนั้นอายุครรภ์พึ่งจะ 28 wks เอง นั่นเลยทำให้แม่รู้จักยาชื่อ Bricanyl ซึ่งเป็นกลุ่มยาขยายหลอดลม และมีผลทำให้เลือดไปเลี้ยงมดลูกมากขึ้นด้วย
 
แม่เริ่มจากการกินยา 1/2 เม็ด แล้วเพิ่มเป็น 1 - 2 ทุก 8 ชม ลดเหลือ 6 ชม จนเหลือ 4 ชม ในที่สุด จริงๆดูแล้วไม่น่าจะมีอะไร แต่ผลข้างเคียงขอยา ทำให้แม่เหนื่อย หายใจเร็ว หัวใจเต้นเร็วจนพูดไม่ไหว เพราะเหนื่อยมาก แม่เริ่มต้องนอนอยู่แต่ในห้องตั้งแต่ 30 wks ทำกิจกรรมทุกอย่างในห้องนอน เพราะหมอสั่งห้ามเดินโดยไม่จำเป็นอย่างเด็ดขาด ไม่งั้น หนูได้คลอดก่อนกำหนดแน่ๆ
 
หนูรู้มั้ย ถึงแม่จะทานยามากขึ้นและถี่ขึ้นเรื่อยๆ แต่มันก็เอาไม่อยู่ แม่ต้องไปนอน รพ อีกแล้ว คราวนี้ ต้องไปให้ Bricanyl ทางน้ำเกลือแทน ตอนนั้นอายุครรภ์เกือบจะ 34 wks แล้ว แม่อยู่รพ ประมาณ 10 วัน แล้วกลับมานอนบ้านต่อ แต่อีกไม่นานยาก็คงเอาไม่อยู่แล้วจริงๆ
 
คุณหมอบอกว่า ในเมื่อครบ 36 wks แล้ว หนูมีโอกาสคลอดออกมาปลอดภัยมากขึ้น คุณหมอก็เริ่มให้แม่ทานยาห่างขึ้น เพียงแค่ทานยาห่างขึ้นเป็นมื้อแรกก็ได้เรื่องเลย แม่ปวดท้องจะคลอดหนูทันที
 
19 เมษา 02 แม่มาถึงรพ ตอนตี 4 กว่าหนูจะคลอดออกมาก็บ่ายโมงครึ่งพอดี เป็นการคลอดแบบธรรมชาติโดยการบล๊อกหลังค่ะ มันเป็นความภูมิใจของแม่มากเลยที่ไม่ได้ผ่าคลอด
 
คุณหมอมาบล๊อกหลังตอน 10 โมง ซึ่งช่วยให้แม่หายปวดท้องไปได้เยอะเลย ตอนปวดท้องรอคลอด แม่ก็นึงถึงละครที่เคยดูว่า สามีต้องมาอยู่ข้างเตียงคอยจับมือปลอบใจและให้กำลังใจกัน หันไปหาป๊า ภาพที่เห็นคือป๊าหลับสบาย ห่มผ้าพริ้มเชียว แม่ก็จิ๊ดสิคะ แม่ตะโกนเรียกป๊า บอกว่าปวดท้องมาก ป๊างัวเงียตื่นขึ้นมา หันมาบอกแม่ว่า อดทนหน่อยนะ แล้วหันไปหลับต่อ ดูจิ ป๊าหนู แม่ไม่รู้จะทำยังไง เลยไม่บ่นอีกเลย เพราะป๊าคงช่วยไม่ได้จริงๆ หมดกันบรรยากาศในละครที่ดูมา คงไม่เหมาะกับแม่ซะแล้ว
 
การคลอดเป็นไปได้ด้วยดี ไม่มีปัญหาอะไร แม่ได้ยินเสียงหนูร้องไห้ แล้วรู้สึกว่า โล่งอก ลูกปลอดภัยแล้ว เสียงหนูช่างเพราะจริงๆ
 

คุณหมอเด็กที่เข้าไปรับหนูในวันนั้นคือ คุณหมออรดี ซึ่งท่านก็เมตตาหนูมากๆด้วย พอพี่พยาบาลทำความสะอาดตัวหนูเสร็จ ก็พามาถ่ายรูปกับแม่และป๊า จะถ่ายเลยเหรอ แม่ยังไม่ได้เสริมสวยเลย แล้วคุณหมออนงค์ก็ยังเย็บแผลแม่อยู่ด้วย เอาก็เอา ถ่ายก็ถ่ายจ๊ะ เดี๋ยวจะพลาด shot สำคัญ ตอนถ่ายรูปแม่ได้หอมหนูเบาๆด้วย ตัวหอมจังลูกแม่

เรื่องของปริม 1

 

หลังจากทุกคนหมดหน้าที่ คุณหมอก็ขอตัวออกไปข้างนอก แล้วเรียกป๊าไปด้วย แม่ก็เลยต้องอยู่คนเดียว แม่เอารูปที่พึ่งถ่ายขึ้นมาดู แต่ไม่ได้คิดอะไร เพราะเข้าใจว่าเด็กที่เกิดใหม่ๆคงหน้าตาแปลกๆทุกคน

 

พักได้สัก 40 นาที ป๊าก็กลับเข้ามา แล้วบอกแม่ให้ทำใจดีๆไว้ แม่ตกใจรีบถามป๊าว่าหนูเป็นอะไร ป๊าบอกแม่ว่า หมออรดีสงสัยว่าหนูเป็น Down’s Syndrome

 

หมดกัน แม่ช๊อก ป๊าบอกแม่ทันทีว่า “ช่างเถอะ ถึงหนูจะเป็นก็ไม่เป็นไร เราเลี้ยงได้ แล้วเค้าก็โชคดีแล้ว ที่มาเกิดกับเรา” แล้วป๊ายังบอกว่า จะสามารถยืนยันได้ว่าเป็นหรือไม่เป็น ต่อเมื่อผลตรวจโครโมโซมออกอีก 7 วัน แต่ ป๊าคิดว่าหมอระดับนี้คงดูไม่พลาดหรอก แม้จะเป็นเพียงความหวังเล็กๆ แต่แม่ก็หวัง หวังว่าหนูจะไม่ได้เป็นอะไร หวังว่าแม่คงฝันไป ไม่มีน้ำตาจากแม่ซักหยดในวันนั้น

 

เรื่องของปริม 1

หนอนน้อยของแม่

ที่แม่ยังยิ้มออกเพราะป๊าให้กำลังใจและไม่มีท่าที upset เลย

แถมยังดูดีใจที่หนูน่ารักมากๆด้วย

เรื่องของปริม 1

เรื่องของปริม 1

ดูท่านอนของหนูวันแรกที่กลับบ้าน

 

พรุ่งนี้มาต่อนะ มีหลายภาคเลย หนังเรื่องนี้ อิอิ

 

รักลูกนะคะ

แม่จ๋า

     Share

<< เปิด summer กับ วันเกิดน้าหนุ่มเรื่องของปริม 2 >>


Posted on Wed 4 Apr 2007 0:17

 

 
 

เรื่องของปริม1
เรื่องของปริม2
เรื่องของปริม3
เรื่องของปริม4

ปัน + Beauty Tag
เปิดเทอม+ไหว้เจ้ากับม่า+Gang เด็ก
เรื่องของปริม 4
เรื่องของปริม 3
เรื่องของปริม 2
เรื่องของปริม 1
เปิด summer กับ วันเกิดน้าหนุ่ม
EI กับเด็กปากแตก
มาแปลก
เหนื่อย + Bag Tag
Snow Fish

 

 
 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

คุณพ่อน้องปริมเป็นพระเอกในชีวิตจริงเลยละค่ะ ฉากแบบในละครคงไม่สำคัญเท่าตอนที่คุณเมพูดกับคุณนุ่นว่า “ช่างเถอะ ถึงหนูจะเป็นก็ไม่เป็นไร เราเลี้ยงได้ แล้วเค้าก็โชคดีแล้ว ที่มาเกิดกับเรา”นะคะ

น้องปริมโชคดีจริงๆ ค่ะ จนถึงวันนี้ก็พิสูจน์ได้แล้ว
เปา   
Mon 29 Jun 2009 12:25 [6]

แหม่ม แม่เอมี่แนะนำให้มาอ่านค่ะ ซึ้งจริงๆ เดี๋ยวขอไปอ่านหน้าอื่นต่อนะคะ
ป้อม   
Sun 20 May 2007 13:46 [5]

สามีคุณนุ่นน่ารักมากค่ะ ขอเราบอกเห็นเลือดจาเป็นลม ขอรอข้างนอกแล้วกัน อิ อิ ....จะรอภาค 2 นะคะ

เชียร์ เปิดห้องอาหารค่ะ คุณนุ่นทำน่าทานมากเลยค่ะ
นี   
Wed 4 Apr 2007 17:55 [4]

หวัดดีค่ะ คุณนุ่น.....

สามีคุณนุ่นน่ารักมากเลยนะคะ ให้กำลังใจเป็นอย่างดี

น้องปริมอายุไล่ๆ กะน้องไอซื เลยค่ะ
โกะ   
Wed 4 Apr 2007 17:26 [3]

ขอบคุณนะค่ะคุณนุ่นที่แบ่งปันเรี่องราวให้ฟัง ตัวเองมีลูกอายุใกล้เคียงกันน้องปริมค่ะ แล้วก็ได้ทำคลอดกับคุณหมออนงค์เหมือนกัน คุณหมอเป็นคนทีละเอียดและระวังในทุกเรื่องนะค่ะ ฝากกับคุณหมดแล้วสบายใจค่ะ แสดงว่าสาเหตุน่าจะมาจากการได้รับยาใช่ไหมค่ะ

จะรอฟังต่อนะค่ะ ดีใจกับน้องจริง ๆ ถึงแม้น้องจะเป็นอย่างไร คุณพ่อกับคุณแม่ยอมรับแล้วก็ให้ความรักอย่างสุดหัวใจ

ตุ๊ก   
Wed 4 Apr 2007 10:03 [2]

สามีคุณนุ่นเป็นกำลังใจให้ดีมากๆเลยค่ะ
รูปคุณนุ่นอุ้มน้องปริมน่ารักทั้งแม่และลูกเลย
นันท์   
Wed 4 Apr 2007 9:10 [1]